Lutnictwo jest to sztuka budowy szyjkowych strunowych instrumentów muzycznych, głównie skrzypiec, altówek, wiolonczel i kontrabasów. W XV wieku, termin ten dotyczył budowy lutni, jednak w miarę podejmowania przez lutników budowy skrzypiec, utracił swoje pierwotne znaczenie. Lutnictwo w obecnym kształcie rozwinęło się w XVI wieku we Włoszech, (take i w Polsce), gdzie powstawały duże ośrodki lutnicze i działali w nich wybitni mistrzowie. Wygląd i brzmienie instrumentu lutniczego zależą w znacznie większej mierze, niż przy innych instrumentach, od talentu i artystycznego smaku jego twórcy. Lutnik budując swój instrument, wprowadza doń własne cechy indywidualne umożliwiające rozpoznanie "ręki" budowniczego na podstawie budowy instrumentu. Artystyczna indywidualność lutników, decyduje często o ustaleniu się cech charakterystycznych, twórczości lutniczej w danym ośrodku i w konsekwencji o powstaniu tzw. szkół lutniczych.